พรอันสูงสุด

มนุษย์มิอาจเลือกเกิดตามใจกำหนด

…มิอาจเลือกตายตามใจปรารถนา

…มิอาจยืดกาลเวลาตามใจต้องการ

ต่อหน้าชีวิต และวันเวลา

เขาพบตนเองตัวเล็ก และไร้อำนาจ

…มิอาจโต้แย้ง หรือต่อรองชีวิต

และวันเวลาเป็นสัจธรรมที่ยิ่งใหญ่ เกินกว่าที่จะบรรจุไว้ในมือมนุษย์

มิใช่สมบัติส่วนตัวที่มนุษย์ เป็นเจ้าของ

แต่…เป้นพรปรทานจากเบื้องบน

ในวันนั้นที่เขาก่อเกิดเป็นตัวตน

เขาหลับสนิทในความมืด…ไม่รู้เรื่องราว และความเป็นมา

ลมหายใจ…ของขวัญชิ้นแรกจากสวรรค์ ปลุกเขาให้มีชีวิต

แม้จะแตกต่าง และไม่เท่ากันในสิ่งที่มี

แต่…ไม่เคยขาดแคลนสิ่งใด

เขามั่งคั่งด้วยศักยภาพ เพียงพอที่จะก้าวไปอย่างสร้างสรรค์

ชีวิตจึงกลับเป็น “พรอันสูงสุด” ที่มนุษย์ได้รับ

พร้อมกับเสียงเรียกเชิญจากเบื้องบน ให้ก้าวเดินในกาลเวลา

…เติบโต และให้ดอกผลตามฤดูกาล แก่ผืนแผ่นดิน

จนกว่าจะถึงวันนั้น ที่ถูกกำหนดให้ต้องโบกมือลา

เพื่อกลับคืนสู่อ้อมแขนถิ่นกำเนิดของชีวิต

โดย… จิม สโตวอลล์